Geïnstitutionaliseerd sharenting: gedeelde winst maar geprivatiseerde verantwoordelijkheid voor de ouders

Het artikel onderzoekt hoe kinderen zichtbaar worden gemaakt in influencer marketing en hoe dit proces wordt genormaliseerd en geroutiniseerd door de wisselwerking tussen economische, professionele en normatieve structuren. Het introduceert het begrip "geïnstitutionaliseerd sharenting" om deze inbedding van sharenting binnen de industrie mee te verklaren. Het betrekken van kinderen binnen influencer content wordt namelijk vaak gepresenteerd als authentiek en gebaseerd op persoonlijke keuzes, waardoor de verantwoordelijkheid vaak alleen bij ouders wordt gelegd. Het artikel benadrukt hoe kinderen, ondanks hun belangrijke rol in de winst van de gehele industrie, worden gemarginaliseerd door een neoliberale logica die hun werk als spel en gezinsinkomsten als empowerment zien.

• Economische structuren: kinderen als marktwaarde
  • Kinderen worden gezien als waardevolle activa in influencer content door hun schattigheid en authenticiteit, wat zorgt voor meer betrokkenheid.
  • Hun deelname wordt vaak voorgesteld als spel ("playbour"), terwijl het eigenlijk economisch waardevol werk is.
  • Door bewust contracten aan te gaan met ouders (parent influencers) in plaats van met kinderen zelf (kidfluencers), vermijdt de industrie de negatieve connotaties van rechtstreeks met kinderen samen te werken, terwijl ze toch volop profiteert van hun aanwezigheid en waarde.
  • In de gevallen dat er een financiële vergoeding is voorzien, vloeit deze dan ook naar de ouders.
• Professionele structuren: groei van de industrie
  • Het influencer-werkveld is steeds sterker geprofessionaliseerd. Er zijn strikte richtlijnen, contracten en agentschappen die de inhoud beheren.
  • Tegelijkertijd gebruiken bedrijven vaak "faux flexibility". Ze lijken ouders vrijheid te geven in hun keuzes om kinderen af te beelden, maar sturen indirect sterk aan op de zichtbaarheid van kinderen in campagnes. Dit verschuift de verantwoordelijkheid naar de ouders, terwijl bedrijven meeprofiteren.
• Normatieve structuren: verantwoordelijkheid bij ouders leggen
  • Geprivatiseerde verantwoordelijkheid: Ouders, en vooral moeders, worden neergezet als de enigen die verantwoordelijk zijn voor de online zichtbaarheid van hun kinderen. Dit versterkt de druk en legt alle zorg en risico’s bij hen, terwijl bedrijven buiten schot blijven.
  • Compliance-as-ethics-logica: Ethisch handelen wordt vaak beperkt tot het naleven van minimale wettelijke eisen. Bedrijven zien dit als voldoende en gaan niet verder om de rechten van kinderen actief te beschermen.
• Conclusie en aanbevelingen
  De rechten en stemmen van kinderen worden meestal genegeerd in dit systeem. Om dit te verbeteren, moeten merken en platforms verantwoordelijkheden delen. Er moet striktere wetgeving komen, zoals formele contracten voor kinderen en ethische richtlijnen voor hun online zichtbaarheid. Kinderen moeten worden betrokken bij beslissingen over hun deelname, en hun rechten als actieve deelnemers moeten worden erkend.